Επιτέλους σαραντήσαμε!

 

Καλησπέρα!Μου λείψατε! Είμαι στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσω ότι μετά από ενάμιση μήνα κατάφερα τελικά να μπω σε ένα πρόγραμμα με το μωρό έτσι ώστε να μπορώ να ξεκλέβω και λίγο ελεύθερο χρόνο για τον εαυτό μου.Μέχρι τώρα δεν προλάβαινα ούτε τουαλέτα να πάω!
Τελικά αυτό που λένε για τις σαράντα μέρες είναι αλήθεια: εγώ τουλάχιστον τόσο χρόνο χρειάστηκα για να συνέλθω.Και όταν λέω να συνέλθω, εννοώ σωματικά(σχεδόν περδίκι!) αλλά και ψυχολογικά,γιατί ναι μεν η γέννηση του Κωνσταντίνου με έκανε πιο ευτυχισμένη από ποτέ και από οτιδήποτε άλλο στην ζωή μου,αλλά δεν παύει το χαρμόσυνο αυτό γεγονός να έφερε κυριολεκτικά μεγάλες αλλαγές στην καθημερινότητα μου(λογικό θα μου πείτε).

Μωρό μου!

Το θετικό στην όλη προσαρμογή μου με το μωρό ήταν ότι από την στιγμή της γέννησης του στο μαιευτήριο(στο νοσοκομείο για την ακρίβεια,γιατί γέννησα στο Αττικό) είχα τον Κωνσταντίνο συνέχεια δίπλα μου,δεν τον αποχωρίστηκα καθόλου.Έτσι όταν πήγαμε σπίτι με το μωρό δεν έπαθα σοκ!

Δεν είναι γλύκας?

Περιττό όμως να σας πω ότι τις πρώτες μέρες ήμουν σαν ζόμπι από την αϋπνία και το άγχος.Αγχωνόμουν κάθε φορά που το μωρό έκλαιγε!Εκτός από το άγχος όμως με τρέλαινε και η κλεισούρα του σπιτιού αλλά κατά έναν αλλόκοτο τρόπο δεν ήθελα και άνθρωπο να βλέπω.

Κυκλοθυμική μπορώ να χαρακτηρίσω την συμπεριφορά μου,από την μία μεγάλη χαρά για τον ερχομό του μωρού μου,από την άλλη μελαγχολία που είχα κλειστεί μέσα στο σπίτι και πολλά νεύρα,πάρα πολλά νεύρα!

Τώρα πάντως που εγκλιματιστήκαμε όλα φαίνονται πιο εύκολα και πιο ευχάριστα.

Είμαι χαρούμενη που έγινα μαμά!Αλήθεια οι δικές σας πρώτες μέρες στο σπίτι πως ήταν?

φιλικά,Χρυσαυγή

Η γέννηση του Κωνσταντίνου!

 

Καλησπέρα!Τι μου κάνετε?Εγώ τώρα κατάφερα να ξεκλέψω λίγο χρόνο και να σας γράψω,για τι άλλο βέβαια?Για την γέννηση του Κωνσταντίνου!Περιττό να σας πω πως είναι ότι πιο σημαντικό έχω κάνει στην ζωή μου και δεν νομίζω να υπάρξει ισάξιο γεγονός(σίγουρα όσες έχετε γεννήσει με καταλαβαίνετε απόλυτα).



Τώρα μεγαλώσαμε!Εδώ είναι η πρώτη του μέρα!

Το χρονικό της γέννησης του Κωνσταντίνου ξεκινάει ως εξής:

Δευτέρα 17 Ιανουαρίου,το πρωϊ μου τηλεφωνεί η μητέρα μου(η οποία είχε φύγει το Σάββατο απο την Αθήνα) και με ρωτάει με αγωνία αν είμαι καλά,"ναι ρε μαμά της λέω,γιατί?,τι σε έπιασε?" "τίποτα απλά είχα μια ανησυχία και πήρα να δω αν όλα είναι εντάξει" μου λέει.Δεν δίνω ιδιαίτερη σημασία δικαιολογώντας την ως μαμαδίστικη υπερβολή.Αργότερα ο άντρας μου φεύγοντας για την δουλειά μου λέει" άντε περιμένω να με πάρεις το απόγευμα και να μου πεις οτι σπάσανε τα νερά" (εδώ να σημειωθεί οτι ΠΗΤ είχα 2/2/2011) γελάμε και φεύγει.Στις 18:30 το απόγευμα και μόλις έχω ξυπνήσει από τον μεσημεριανό μου ύπνο σηκώνομαι να πάω στην τουαλέτα και αισθάνομαι αυξημένα υγρά να "κατεβαίνουν" που στην συνέχεια γίνονται όλο και πιο πολλά,αυτό ήταν λέω σπάσανε τα νερά! και καθώς ήμουν μόνη στο σπίτι πανικοβάλλομαι και παίρνω τον γιατρό μου τηλέφωνο μετά τον άντρα μου και έπειτα την μαμά μου.

Όλα αυτά κλαίγοντας δεν ξέρω γιατί αλλά από την μία χαιρόμουν και από την άλλη φοβόμουν,ήμουν και μόνη....
¨Ερχεται ο Μιχάλης σπίτι με παίρνει και πάμε στο Αττικό,στην διαδρομή ήμασταν ενθουσιασμένοι και λέγαμε επιτέλους πως θα δούμε το μωρό μας που τόσο καιρό ανυπομονούσαμε!Εγώ είχα ηρεμήσει,δεν πονούσα κιόλας και το κλίμα ήταν πολύ χαλαρό.Φτάνοντας στο νοσοκομείο κατά τις 19:30 με αναλαμβάνουν οι γιατροί και πέρα από τα νερά βλέπουν ότι δεν έχω πόνους και διαστολή οπότε με έχουν στην αναμονή μέχρι να αρχίσουν οι πόνοι και η διαστολή.Περιμένω και γω και κατά τα μεσάνυχτα που προκύπτουν οι πρώτες ωδίνες με πηγαίνουν στην αίθουσα τοκετού εκεί δεν το φανταζόμουν αλλά έκατσα μέχρι τις 7:00 το πρωί όπου και είχα αισίως διαστολή 10 και ξεκίνησε η διαδικασία του τοκετού.Λέω και γω ωραία επιτέλους τελειώνουμε έρχεται το παιδάκι μου αλλά που να φανταστώ ότι θα σπρώχνω και θα ζορίζομαι για άλλες δύο ώρες μέχρι να βγει ο Κωνσταντίνος μου.Τελικά μου τον τραβήξανε με την βοήθεια αναρροφητήρα αφού δεν έβγαινε με τίποτα!Παρά τρίχα γλιτώσαμε την καισαρική,μετά από τόσο ζόρι δεν θα άντεχα και ένα χειρουργείο!Ευτυχώς που έκανα επισκλειρίδιο αλλιώς δεν θα την "πάλευα" τόσες ώρες!
Ο Κωνσταντίνος μου γεννήθηκε 38 εβδομάδων στις 18 Ιανουαρίου 2011 στις 8:55 το πρωί,3100gr και 51cm.

Είμαι ευτυχισμένη!

φιλικά,Χρυσαυγή

Αχ μανούλα μου γλυκιά!

 



Το κρεβατάκι και η καλαθούνα του!Μόνο κάποια καδράκια μένει να κρεμάσουμε!

Οδεύω στην 38η εβδομάδα και επιτέλους όλα είναι έτοιμα και όλοι είμαστε σε ετοιμότητα για το μεγάλο γεγονός!Και όλα αυτά χάρη στην μανούλα μου που ήρθε την περασμένη Δευτέρα και έφυγε χθες το Σάββατο. Στο διάστημα αυτό και τι δεν έκανε!Ξεκίνησε από μία γενική καθαριότητα στο σπίτι,πήγαμε για τα τελευταία απαραίτητα ψώνια του Κωνσταντίνου και μετά συνέχισε με την προίκα του μωρού,τα ρουχαλάκια του και τα πράγματά του,πλύθηκαν όλα με αγνό σαπούνι για να μην προκαλέσουν ερεθισμό στο μωρό,σιδερώθηκαν επιμελώς και τοποθετήθηκαν στην συρταριέρα.Περιττό να σας πω ότι εγώ δεν έκανα τίποτα,απλά περιορίστηκα σε κάποιες ανακατατάξεις των ντουλαπιών και των συρταριών ώστε να εξασφαλίσω χώρο για τα πράγματα του Κωνσταντίνου.

Ακόμη και την βαλίτσα για το μαιευτήριο που τώρα με περιμένει έτοιμη προς αναχώρηση,η μαμά μου την τακτοποίησε.

Η βαλίτσα για το μαιευτήριο περιμένει....

Αχ μανούλα μου γλυκιά πόσο πολύτιμη είσαι, τώρα που θα γίνω και γω μάνα νιώθω την αγάπη σου διαφορετικά!

Στυλιστικά....ατοπήματα!

Καλησπέρα!Ίσως ο τίτλος δεν είναι τελείως αντιπροσωπευτικός γι΄αυτό που θέλω να σας πω και μάλλον καλύτερα να χαρακτηρίσω το γεγονός ως ατόπημα που αφορά στο μέγεθος!

Όχι δεν λέω ασυναρτησίες,απλά κατά την διάρκεια της ετοιμασίας τις βαλίτσας μου για το μαιευτήριο πήρα και καινούριες πυτζάμες να φορέσω μετά την γέννα.Τις αγόρασα λοιπόν, τις έπλυνα,τις σιδέρωσα ώστε να είναι καθαρές και έτοιμες και μετά από όλα αυτά σκέφτηκα να τις δοκιμάσω...(στο κατάστημα βαριόμουνα να τις φορέσω και θεώρησα "με το μάτι" ότι το νούμερο είναι εντάξει).

Το αποτέλεσμα ήταν πραγματικά γελοίο,αφού μόλις τις φόρεσα και κοιτάχτηκα στον καθρέφτη έβαλα τα γέλια και βγήκα στο σαλόνι να με δει ο Μιχάλης και ο αδερφός μου με την κοπέλα του οι οποίοι επίσης ξεκαρδίστηκαν και άρχισαν να με τραβούν φωτογραφίες.

Ευελπιστώ με το που θα γεννήσω και θα πέσει η κοιλιά να μπορέσω να την φορέσω αλλά και έτσι να μη γίνει δεν θα πάνε χαμένες,θα τις έχω για αργότερα!

Τα λόγια είναι περιττά(χα!χα!)

φιλικά,Χρυσαυγή

Σήμερα έρχεται το κρεβατάκι!

Καλημέρα!Καλημέρα!Σήμερα είμαι μες στην καλή χαρά αφού από ώρα σε ώρα θα μου φέρουνε το κρεβατάκι του Κωνσταντίνου.Το περιμένω πως και πως!

Εκτός όμως από το κρεβάτι,το απόγευμα καταφθάνει και η μανούλα μου από την Θεσ/νικη οπότε μπορείτε να καταλάβετε το πόσο χαρούμενη είμαι.Μαζί με την μαμά μου θα διευθετήσουμε όλες τις εκκρεμότητες της τελευταίας στιγμής.Ξέρετε γυναικεία πράγματα: τα ρουχαλάκια του μωρού,οι προίκα του και τα σχετικά(όλα αυτά θέλουν πλύσιμο και σιδέρωμα αλλά εγώ δεν έχω ετοιμάσει τίποτα ακόμη!).

Θα σας δείξω και φωτο όταν το τακτοποιήσω,γιατί αυτή είναι από το κατάστημα!

Ο ενθουσιασμός που σας έλεγα αναφορικά με την άφιξη του κρεβατιού του Κωνσταντίνου οφείλεται στο ότι είναι ένα πρώτο απτό βήμα προς το γεγονός ότι θα γίνω μαμά(και ο Μιχάλης πατέρας)!Από σήμερα θα βλέπω στο δωμάτιο το κρεβατάκι του παιδιού μου,του μωρού που σε λίγες μέρες(με το καλό) θα κρατάω στην αγκαλιά μου.Τώρα πια θα είμαστε γονείς,δεν μπορώ ακόμη να το πιστέψω!

Σήμερα είμαι πολύ χαρούμενη και εύχομαι το ίδιο για όλους σας!

φιλικά,Χρυσαυγή

Ο φόβος του τοκετού....

 

Τις τελευταίες μέρες έχω μια τρομερή ενεργητικότητα παρ όλη την δυσκινησία μου λόγω όγκου.Ίσως αυτή η υπερένταση να μεταφράζεται στο άγχος που όλο και μεγαλώνει όσο πλησιάζει ο καιρός να γεννήσω. Έχω πολύ άγχος για να είναι όλα έτοιμα όταν θα φέρω με το καλό τον Κωνσταντίνο μου σπίτι!

Δευτεριάτικη βόλτα στην Κόρινθο!

Αλλά το συναίσθημα που με κυριεύει όλο και περισσότερο είναι ο φόβος.Ναι,οφείλω να παραδεχτώ ότι φοβάμαι τον τοκετό.Πως θα είναι άραγε? Θα γεννήσω εύκολα?Θα πάνε όλα καλά?Θα έχω μια ομαλή γέννα?Οι πόνοι τις γέννας πως είναι?Και άλλα τόσα ερωτήματα που μου προκαλούν φόβο και αγωνία όταν τα σκέφτομαι.

36η εβδομάδα κύησης!

Φαντάζομαι βέβαια ότι ανήκω στην πλειοψηφία όπου πολλές μέλλουσες μανούλες είχαν τις ίδιες ανησυχίες και φόβους με εμένα και έτσι προσπαθώ να ηρεμήσω και να μη φοβάμαι.Συχνά λέω στον εαυτό μου πως μετά τον τοκετό θα θυμάμαι αυτές τις σκέψεις σαν μια γλυκιά ανάμνηση.

Το μόνο που εύχομαι είναι να πάνε όλα καλά!

φιλικά,Χρυσαυγή

Μπήκα στο μήνα μου...

 

  Τρεις του μήνα και αισίως μπήκα στην τελική ευθεία της εγκυμοσύνης μου.Από δω και πέρα περιμένω τον θησαυρό μου να έρθει στην αγκαλιά μου!

Βέβαια τα συναισθήματα μου είναι ανάμικτα,φόβος,αγωνία,άγχος,χαρά,ανυπομονησία,περιέργεια και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε περνάει από το μυαλό μου.Σίγουρα όσες τα έχετε ήδη περάσει θα με καταλαβαίνετε.

Έχω πλέον συνειδητοποιήσει ότι η ζωή μου θα αλλάξει ανεπιστρεπτί με τον ερχομό του Κωνσταντίνου, φέρνοντας μου νέες ευθύνες και υποχρεώσεις αλλά πάνω από όλα απέραντη χαρά.Θα γίνω και γω μαμά!Θα έχω στην αγκαλιά μου ένα πλασματάκι σώμα και αίμα δικό μου και του Μιχάλη,τι πιο τέλειο από αυτό?

Το μόνο που θέλω είναι να πάνε όλα καλά και να γεννηθεί γερό το μωρό μου!