Οι χειροποίητες μπομπονιέρες του Κωνσταντίνου

Σχετικά με την βάπτιση του Κωνσταντίνου ξέχασα να σας δείξω φωτογραφίες απο τις μπομπονιέρες του.Το θέμα ήταν πολύχρωμα αερόστατα απο ξύλο που τις έφτιαξα εγώ με πολύ όρεξη και είναι χειροποίητες ως την τελευταία λεπτομέρεια!

 

 

Η βάπτιση του γιου μου!

 

 Το Σάββατο που μας πέρασε είχα την χαρά να βαφτίσω τον μονάκριβό μου!Και το όνομα αυτού Κωνσταντίνος!Όλα ήταν πολύ ωραία και νομίζω πως όλοι περάσανε καλά εκτός από τον Κωνσταντίνο...
Η βάπτιση έγινε στο ξωκκλήσι του Αγίου Κοσμά στο Ελληνικό,είναι ένα φανταστικό εκκλησάκι που σου δίνει την αίσθηση μπαλκονιού στη θάλασσα,περιττό να σας πω ότι η πρώτη φορά που πήγα εκεί ήταν την ημέρα της βάπτισης,είχα δει φωτογραφίες στο ίντερνετ και ενθουσιάστηκα και έτσι αποφάσισα να κλείσω εκεί,το μυστήριο έγινε έξω αφού το εκκλησάκι είναι πολύ μικρό.
Ο Κωνσταντίνος όμως,όπως σας έλεγα δεν πέρασε καθόλου καλά αφού από την αρχή της βάπτισης μέχρι και το τέλος δεν σταμάτησε να κλαίει,με εξαίρεση την στιγμή που μας χαιρετούσε ο κόσμος,όπου αποκοιμήθηκε από την εξάντληση.Σχεδόν σε όλες τις φωτογραφίες είναι κλαίει ή κοιμάται.
Για να πω την αλήθεια και γω με δυσκολία κατάφερα να συγκρατηθώ και να μην βάλω τα κλάματα βλέποντάς τον να φωνάζει μαμά για να τον πάρω αγκαλιά και γω να μην το κάνω!Βέβαια κάποια δάκρυα φύγανε ενώ συλλογιζόμουν ότι ο μικρός μου σίγουρα θα σκέφτεται για ποιο λόγο το περνάει αυτό στα καλά καθούμενα ενώ ξεκίνησε σαν μια ωραία βόλτα στη θάλασσα?
Πάντως πέρα από τις μητρικές μου υπερβολές όλα ήταν πολύ όμορφα και μια από τις σπουδαιότερες στιγμές της ζωής μου...


ακόμη δεν ξέρει τι τον περιμένει...

και λίγο πριν την βουτιά

Με αγάπη,Χρυσαυγή

Ο απογαλακτισμός της μάνας

τι τρυφερές στιγμές!

Αυτές τις μέρες ο Κωνσταντίνος και εγώ περνάμε νέα ψυχολογική διακύμανση στη σχέση μάνας και παιδιού, και τι εννοώ? Ότι έχουμε μπει στη διαδικασία του απογαλακτισμού.
Ο μικρός μου κοντεύει τους δεκαπέντε μήνες και άρχισα να σκέφτομαι ότι σιγά σιγά καλό θα ήταν να αραιώνουμε τον θηλασμό ο οποίος μέχρι τώρα γινόταν ανα πάσα στιγμή της ημέρας και να τον περιορίσουμε μόνο σε πρωί και βράδυ.
Η αλήθεια είναι ότι έχω αναστατωθεί ψυχολογικά και δεν ξέρω τι θα ήταν καλύτερο για το μωρό μου,με στεναχωρεί να τον βλέπω να θέλει να θηλάσει και γω να προσπαθώ να τον ξεγελάσω με κάτι άλλο...Σκέφτομαι μήπως να συνεχίσουμε τον θηλασμό και να διακόψουμε αργότερα? ή όσο πιο μεγάλος τόσο δυσκολότερο?
Φοβάμαι ότι ο απογαλακτισμός είναι πρώτα απογαλακτισμός της μάνας και μετά του παιδιού,ειλικρινά δεν πίστευα ότι θα μου ήταν τόσο δύσκολο!

Με αγάπη Χρυσαυγή

Θα γίνεις μάνα και θα καταλάβεις...!

 

Καλησπέρα!Έχω πολύ καιρό να γράψω αλλά ο Κωνσταντίνος με έχει "απορροφήσει" σε τέτοιο βαθμό που δεν θέλω να αφιερώσω χρόνο για οτιδήποτε άλλο!
Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν μετά από αυτή μου την δήλωση "βόμβα"(χα!χα!) το μόνο θέμα συζήτησης και έννοιας μου όλο το εικοσιτετράωρο είναι ο Κωνσταντίνος μου.Δεν υπάρχει λεπτό που το μυαλό μου να μην είναι σε αυτόν και πάντα κατά ένα περίεργο τρόπο σε οποιαδήποτε συζήτηση και αν συμμετέχω καταφέρνω να καταλήγω σε θέματα γύρω από το μωρό μου.
Ξέρω πως η συντριπτική πλειοψηφία των μαμάδων είστε έτσι, αλλά αυτό που με εκπλήσσει είναι αυτή η μετάλλαξη που παθαίνουμε και από γυναίκες γινόμαστε μαμάδες ή καλύτερα από άνθρωποι γινόμαστε μαμάδες!Και μη μου πείτε ότι οι μαμάδες είμαστε φυσιολογικές γιατί αν κρίνω από τον εαυτό μου δεν νομίζω...Κάθε δευτερόλεπτο σκέφτομαι τον Κωνσταντίνο,μιλάω όλη την μέρα για αυτόν,ανησυχώ,αγχώνομαι,χαίρομαι,τρελαίνομαι,παθιάζομαι,τον βλέπω στα όνειρά μου και πολλά πολλά άλλα...
Και το κυριότερο από τότε που έγινα μάνα αισθάνομαι σαν την σκύλα, κλώσα,λέαινα ή όποιο άλλο ζώο σας αρέσει που είναι σε ετοιμότητα να ορμήσει μη τύχει και πειράξουν το μικρό της.

 Ξέρετε τώρα,είναι αυτό που λένε θα γίνεις μάνα και θα καταλάβεις...ε, λοιπόν τώρα κατάλαβα!

Το πρώτο πάρτυ γενεθλίων!

Ο Κωνσταντίνος δοκιμάζει την τούρτα του

Το πρώτο και το πιο συγκινητικό!Τι κάνετε φίλοι? Στις 18 Ιανουαρίου κάναμε τα πρώτα γενέθλια του μωρού μου,περάσαμε πολύ ωραία και με μεγάλες δόσεις συγκίνησης.
Η τούρτα του Κωνσταντίνου ήταν Μάικ ο φασολάκης,που του αρέσει πολύ και το σπίτι μας γέμισε μπαλόνια αφού εκτός που είχαμε φροντίσει να το διακοσμήσουμε εμείς έστειλαν και οι γονείς μου από Θεσσαλονίκη δύο καταπληκτικές συνθέσεις μπαλονιών επειδή δεν μπορούσαν να έρθουν.
Βέβαια ο Κωνσταντίνος γιόρτασε χωρίς κανένα άλλο παιδάκι,στο πάρτι ήμασταν μόνο μεγάλοι,κανένας στο κοντινό μας περιβάλλον δεν έχει παιδί!Πάντως περάσαμε πολύ ωραία!

η τούρτα μετά την δοκιμή του Κωνσταντίνου

Λίγα από τα μπαλόνια μας!

Αλλά δεν σας το κρύβω κορίτσια(απευθύνομαι κυρίως στις μάνες) έπαθα και ένα ψιλοσοκ να το πω,μια μελαγχονοσταλγία να το πω,δεν ξέρω.Μέσα σε αυτή μου την χαρά σκεφτόμουν πόσο αμείλικτος είναι τελικά ο χρόνος...εγώ έχω ακόμη την ψυχολογία της λεχώνας(εντάξει ίσως υπερβάλω λίγο) και το μωρό μου,το βρέφος μου έγινε ενός έτους!Είναι στιγμές που δεν ξέρω πως να το διαχειριστώ όλο αυτό,πως περνάνε τόσο γρήγορα τα χρόνια,τελοσπάντων...Κωνσταντίνε μου να σε χαιρόμαστε,να σε χαίρομαι,σ'αγαπώ!

Με αγάπη Χρυσαυγή

Είμαι μαμά που δεν αντέχω το κλάμα!

 

Τι μου κάνετε μανούλες?Όσο περνάει ο καιρός απο τότε που έγινα και γω μάνα(κοντεύει χρόνος πλέον) τόσο συνειδητοποιώ οτι είμαι απο εκείνες τις μαμάδες που δεν αντέχω το κλάμα του υιου μου ούτε λεπτό!
Και δεν εννοώ οτι δεν αντέχω να τον ακούσω να κλαίει απο την άποψη της υπομονής,όχι κάθε άλλο,θεωρώ οτι έχω υπομονή αλλά ένα ενδεχόμενο κλάμα του μου προκαλεί μεγάλη δυσφορία και άγχος!τρομερό άγχος!Νομίζω οτι υποφέρει και δεν το αντέχω καθόλου αυτό.
Το αποτέλεσμα της συμπεριφοράς μου αυτής είναι με το που ακούω τον Κωνσταντίνο να κλαίει να τον παίρνω αμέσως αγκαλιά ή να τον βάζω στο στήθος μου ή να τον παίρνω στο κρεβάτι μας το βράδυ και γενικά να κάνω αυτό που νομίζω οτι θα τον ικανοποιήσει.
Λέτε στο τέλος να κλαίω εγώ?(χα!χα!)Εσείς τι κάνετε με τα μωρά σας?

Με αγάπη Χρυσαυγή

Σαν σήμερα...

 



Πέρυσι τέτοια μέρα άφηνα το γραφείο μου και με "τούρλα" την κοιλιά ξεκινούσε η άδεια εγκυμοσύνης μου.Θυμάμαι τα συναισθήματα της προσμονής,αγωνίας και ανυπομονησίας που με κατέκλυζαν για το ερχόμενο μωράκι και συγκινούμαι!Σκέφτομαι το άγχος αλλά και την χαρά που είχα για να ετοιμάσω ότι θεωρούσα απαραίτητο ώστε τα πάντα να είναι στην εντέλεια με τον ερχομό του μωρού.Την λαχτάρα που είχα να κρατήσω το βρέφος επιτέλους στην αγκαλιά μου!
Σήμερα έχω το αγοράκι μου αγκαλιά και είμαι τόσο ευτυχισμένη όσο δεν μπορούσα να φανταστώ όταν ακόμη τον είχα στην κοιλιά μου!Είναι τόσο γλυκός και τόσο τέλειος που δεν φτάνει στο ελάχιστο καμία από τις σκέψεις και την φαντασία μου όταν ήταν προστατευμένος στην μήτρα.Ότι φανταζόμουν μου δόθηκε στο πολλαπλάσιο!

Πρώτα Χριστούγεννα με τον Κωνσταντίνο μου και είμαι ευτυχισμένη!
Καλά Χριστούγεννα να έχουμε όλοι!

Με αγάπη Χρυσαυγή