Ατομική μου....ενέργεια!

 

Καλησπέρα! Από την στιγμή που έγινα και γω μάνα απέκτησα κατά ένα περίεργο,μαγικό τρόπο θα έλεγα,τρομερή ενέργεια ώστε να μπορώ να αντεπεξέλθω στις απαιτήσεις του μικρού Κωνσταντίνου.

Μωρό μου!(15 ημερών)

Και εκεί που λέω "αυτό ήταν,οι δυνάμεις μου με εγκαταλείψανε"...το σώμα μου με διαψεύδει και συνεχίζω ακάθεκτη.Το θέμα είναι ότι έχουμε μάθει τον μικρό μας στην αγκαλιά και έτσι τις ώρες που είναι ξύπνιος είμαστε κολλημένοι(μου αρέσει πολύ!),το πρόβλημα όμως είναι ότι ο Κωνσταντίνος δεν κοιμάται την μέρα με εξαίρεση κανένα,δύο μισάωρα με αποτέλεσμα να τον έχω συνέχεια στην αγκαλιά μου και να μην κάνω τίποτα άλλο.Να σημειωθεί εδώ ότι δεν του αρκεί μόνο να τον έχω αγκαλιά,αλλά θέλει να είμαι όρθια και να πηγαίνω πέρα-δώθε(είναι απίστευτος!).Περιττό να σας πω ότι πονάει όλο μου το σώμα.

Γι΄αυτό απορώ που κρύβονταν αυτές μου οι δυνάμεις,ατομική ενέργεια!Βέβαια αυτή την ώρα που σας γράφω ο οργανισμός μου "έχει κατεβάσει ρολά"........άντε καλή μας νύχτα!

Οι μέρες στο μαιευτήριο

 

Προσθήκη λεζάντας

Καλησπέρα!Σήμερα σκέφτηκα με νοσταλγία τις πρώτες μέρες της γέννησης του Κωνσταντίνου.Τα πρωτόγνωρα συναισθήματα που νιώσαμε δεν περιγράφονται εύκολα με την απλότητα της λέξης χαρά ή ευτυχία,ήταν κάτι μοναδικό!
Με το πέρασμα των τεσσάρων πρώτων ημερών που ήταν γεμάτες από τα συναισθήματα που σας ανέφερα παραπάνω τις διαδέχτηκαν άλλες πέντε μέρες αγωνίας για το πότε θα βγούμε από το μαιευτήριο.Ο Κωνσταντίνος ανέβασε ίκτερο και έτσι η παραμονή μας παρατεινόταν από μέρα σε μέρα και γω όλο και ανυπομονούσα να πάρω το μωράκι μου και να πάμε επιτέλους στο σπίτι μας.
Ο μικρός την μία μέρα είχε ανεβασμένη χολυρεθρίνη(έτσι μετράνε τον ίκτερο) οπότε και τον βάζανε σε λάμπα και την άλλη κατέβαιναν οι τιμές και ακούγαμε από τους γιατρούς ότι μάλλον θα φύγουμε,τελικά ανέβαζε πάλι και μέναμε μέσα,τέσσερις συγκάτοικους άλλαξα στο δωμάτιο!
Όλο αυτό κράτησε εννιά μέρες οπότε μπορείτε να φανταστείτε την ψυχολογία μου,από την μία να ανησυχώ για το μωρό μου και από την άλλη να απογοητεύομαι με την παράταση του ίκτερου.
Τελικά όλα πήγαν καλά και ο Κωνσταντίνος μου χαίρει άκρας υγείας

Πως αλλάζουν τα πράγματα.....

 

ο καλός μου πειρατάκος!

Καλησπέρα!Καλησπέρα!Πραγματικά,πως αλλάζουν οι καιροί και τα πράγματα όταν γίνεσαι γονιός!Από την στιγμή που γέννησα τον Κωνσταντίνο και έπειτα ότι σκέφτομαι είναι σε συνάρτηση με το πως θα ευχαριστήσω το μωρό μου και ποιο είναι το καλύτερο για αυτόν.

Ένα απλό παράδειγμα,γι΄αυτό και λέω ότι τα πράγματα αλλάζουν,είναι τα καρναβάλια.Αν εξαιρέσουμε τα παιδικά μου χρόνια τα καρναβάλια και τα μασκαρέματα ποτέ δεν μου άρεσαν(και η αποκριάτικη μουσική επίσης).Φέτος όμως που γεννήθηκε ο μικρός μου όχι μόνο δεν απαρνήθηκα την αποκριά αλλά στόλισα και το σπίτι μας αναλόγως!Έτσι το σαλόνι μας γέμισε με πολύχρωμες γιρλάντες και σερπαντίνες.

Παρόλο που ο Κωνσταντίνος μου δεν είναι ούτε δύο μηνών ήθελα το σπίτι να πλημμυρίσει από χρώματα ώστε όπου γυρνάει το κεφαλάκι του να παίρνει ερεθίσματα.Τον ντύσαμε και αυτόν πειρατάκο! Εσείς τι ντυσατε τα παιδάκια σας?

ορίστε και δείγμα από τον στολισμό



Άντε και καλή μας σαρακοστή τώρα!

φιλικά,Χρυσαυγή

Επιτέλους σαραντήσαμε!

 

Καλησπέρα!Μου λείψατε! Είμαι στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσω ότι μετά από ενάμιση μήνα κατάφερα τελικά να μπω σε ένα πρόγραμμα με το μωρό έτσι ώστε να μπορώ να ξεκλέβω και λίγο ελεύθερο χρόνο για τον εαυτό μου.Μέχρι τώρα δεν προλάβαινα ούτε τουαλέτα να πάω!
Τελικά αυτό που λένε για τις σαράντα μέρες είναι αλήθεια: εγώ τουλάχιστον τόσο χρόνο χρειάστηκα για να συνέλθω.Και όταν λέω να συνέλθω, εννοώ σωματικά(σχεδόν περδίκι!) αλλά και ψυχολογικά,γιατί ναι μεν η γέννηση του Κωνσταντίνου με έκανε πιο ευτυχισμένη από ποτέ και από οτιδήποτε άλλο στην ζωή μου,αλλά δεν παύει το χαρμόσυνο αυτό γεγονός να έφερε κυριολεκτικά μεγάλες αλλαγές στην καθημερινότητα μου(λογικό θα μου πείτε).

Μωρό μου!

Το θετικό στην όλη προσαρμογή μου με το μωρό ήταν ότι από την στιγμή της γέννησης του στο μαιευτήριο(στο νοσοκομείο για την ακρίβεια,γιατί γέννησα στο Αττικό) είχα τον Κωνσταντίνο συνέχεια δίπλα μου,δεν τον αποχωρίστηκα καθόλου.Έτσι όταν πήγαμε σπίτι με το μωρό δεν έπαθα σοκ!

Δεν είναι γλύκας?

Περιττό όμως να σας πω ότι τις πρώτες μέρες ήμουν σαν ζόμπι από την αϋπνία και το άγχος.Αγχωνόμουν κάθε φορά που το μωρό έκλαιγε!Εκτός από το άγχος όμως με τρέλαινε και η κλεισούρα του σπιτιού αλλά κατά έναν αλλόκοτο τρόπο δεν ήθελα και άνθρωπο να βλέπω.

Κυκλοθυμική μπορώ να χαρακτηρίσω την συμπεριφορά μου,από την μία μεγάλη χαρά για τον ερχομό του μωρού μου,από την άλλη μελαγχολία που είχα κλειστεί μέσα στο σπίτι και πολλά νεύρα,πάρα πολλά νεύρα!

Τώρα πάντως που εγκλιματιστήκαμε όλα φαίνονται πιο εύκολα και πιο ευχάριστα.

Είμαι χαρούμενη που έγινα μαμά!Αλήθεια οι δικές σας πρώτες μέρες στο σπίτι πως ήταν?

φιλικά,Χρυσαυγή

Η γέννηση του Κωνσταντίνου!

 

Καλησπέρα!Τι μου κάνετε?Εγώ τώρα κατάφερα να ξεκλέψω λίγο χρόνο και να σας γράψω,για τι άλλο βέβαια?Για την γέννηση του Κωνσταντίνου!Περιττό να σας πω πως είναι ότι πιο σημαντικό έχω κάνει στην ζωή μου και δεν νομίζω να υπάρξει ισάξιο γεγονός(σίγουρα όσες έχετε γεννήσει με καταλαβαίνετε απόλυτα).



Τώρα μεγαλώσαμε!Εδώ είναι η πρώτη του μέρα!

Το χρονικό της γέννησης του Κωνσταντίνου ξεκινάει ως εξής:

Δευτέρα 17 Ιανουαρίου,το πρωϊ μου τηλεφωνεί η μητέρα μου(η οποία είχε φύγει το Σάββατο απο την Αθήνα) και με ρωτάει με αγωνία αν είμαι καλά,"ναι ρε μαμά της λέω,γιατί?,τι σε έπιασε?" "τίποτα απλά είχα μια ανησυχία και πήρα να δω αν όλα είναι εντάξει" μου λέει.Δεν δίνω ιδιαίτερη σημασία δικαιολογώντας την ως μαμαδίστικη υπερβολή.Αργότερα ο άντρας μου φεύγοντας για την δουλειά μου λέει" άντε περιμένω να με πάρεις το απόγευμα και να μου πεις οτι σπάσανε τα νερά" (εδώ να σημειωθεί οτι ΠΗΤ είχα 2/2/2011) γελάμε και φεύγει.Στις 18:30 το απόγευμα και μόλις έχω ξυπνήσει από τον μεσημεριανό μου ύπνο σηκώνομαι να πάω στην τουαλέτα και αισθάνομαι αυξημένα υγρά να "κατεβαίνουν" που στην συνέχεια γίνονται όλο και πιο πολλά,αυτό ήταν λέω σπάσανε τα νερά! και καθώς ήμουν μόνη στο σπίτι πανικοβάλλομαι και παίρνω τον γιατρό μου τηλέφωνο μετά τον άντρα μου και έπειτα την μαμά μου.

Όλα αυτά κλαίγοντας δεν ξέρω γιατί αλλά από την μία χαιρόμουν και από την άλλη φοβόμουν,ήμουν και μόνη....
¨Ερχεται ο Μιχάλης σπίτι με παίρνει και πάμε στο Αττικό,στην διαδρομή ήμασταν ενθουσιασμένοι και λέγαμε επιτέλους πως θα δούμε το μωρό μας που τόσο καιρό ανυπομονούσαμε!Εγώ είχα ηρεμήσει,δεν πονούσα κιόλας και το κλίμα ήταν πολύ χαλαρό.Φτάνοντας στο νοσοκομείο κατά τις 19:30 με αναλαμβάνουν οι γιατροί και πέρα από τα νερά βλέπουν ότι δεν έχω πόνους και διαστολή οπότε με έχουν στην αναμονή μέχρι να αρχίσουν οι πόνοι και η διαστολή.Περιμένω και γω και κατά τα μεσάνυχτα που προκύπτουν οι πρώτες ωδίνες με πηγαίνουν στην αίθουσα τοκετού εκεί δεν το φανταζόμουν αλλά έκατσα μέχρι τις 7:00 το πρωί όπου και είχα αισίως διαστολή 10 και ξεκίνησε η διαδικασία του τοκετού.Λέω και γω ωραία επιτέλους τελειώνουμε έρχεται το παιδάκι μου αλλά που να φανταστώ ότι θα σπρώχνω και θα ζορίζομαι για άλλες δύο ώρες μέχρι να βγει ο Κωνσταντίνος μου.Τελικά μου τον τραβήξανε με την βοήθεια αναρροφητήρα αφού δεν έβγαινε με τίποτα!Παρά τρίχα γλιτώσαμε την καισαρική,μετά από τόσο ζόρι δεν θα άντεχα και ένα χειρουργείο!Ευτυχώς που έκανα επισκλειρίδιο αλλιώς δεν θα την "πάλευα" τόσες ώρες!
Ο Κωνσταντίνος μου γεννήθηκε 38 εβδομάδων στις 18 Ιανουαρίου 2011 στις 8:55 το πρωί,3100gr και 51cm.

Είμαι ευτυχισμένη!

φιλικά,Χρυσαυγή

Αχ μανούλα μου γλυκιά!

 



Το κρεβατάκι και η καλαθούνα του!Μόνο κάποια καδράκια μένει να κρεμάσουμε!

Οδεύω στην 38η εβδομάδα και επιτέλους όλα είναι έτοιμα και όλοι είμαστε σε ετοιμότητα για το μεγάλο γεγονός!Και όλα αυτά χάρη στην μανούλα μου που ήρθε την περασμένη Δευτέρα και έφυγε χθες το Σάββατο. Στο διάστημα αυτό και τι δεν έκανε!Ξεκίνησε από μία γενική καθαριότητα στο σπίτι,πήγαμε για τα τελευταία απαραίτητα ψώνια του Κωνσταντίνου και μετά συνέχισε με την προίκα του μωρού,τα ρουχαλάκια του και τα πράγματά του,πλύθηκαν όλα με αγνό σαπούνι για να μην προκαλέσουν ερεθισμό στο μωρό,σιδερώθηκαν επιμελώς και τοποθετήθηκαν στην συρταριέρα.Περιττό να σας πω ότι εγώ δεν έκανα τίποτα,απλά περιορίστηκα σε κάποιες ανακατατάξεις των ντουλαπιών και των συρταριών ώστε να εξασφαλίσω χώρο για τα πράγματα του Κωνσταντίνου.

Ακόμη και την βαλίτσα για το μαιευτήριο που τώρα με περιμένει έτοιμη προς αναχώρηση,η μαμά μου την τακτοποίησε.

Η βαλίτσα για το μαιευτήριο περιμένει....

Αχ μανούλα μου γλυκιά πόσο πολύτιμη είσαι, τώρα που θα γίνω και γω μάνα νιώθω την αγάπη σου διαφορετικά!

Στυλιστικά....ατοπήματα!

Καλησπέρα!Ίσως ο τίτλος δεν είναι τελείως αντιπροσωπευτικός γι΄αυτό που θέλω να σας πω και μάλλον καλύτερα να χαρακτηρίσω το γεγονός ως ατόπημα που αφορά στο μέγεθος!

Όχι δεν λέω ασυναρτησίες,απλά κατά την διάρκεια της ετοιμασίας τις βαλίτσας μου για το μαιευτήριο πήρα και καινούριες πυτζάμες να φορέσω μετά την γέννα.Τις αγόρασα λοιπόν, τις έπλυνα,τις σιδέρωσα ώστε να είναι καθαρές και έτοιμες και μετά από όλα αυτά σκέφτηκα να τις δοκιμάσω...(στο κατάστημα βαριόμουνα να τις φορέσω και θεώρησα "με το μάτι" ότι το νούμερο είναι εντάξει).

Το αποτέλεσμα ήταν πραγματικά γελοίο,αφού μόλις τις φόρεσα και κοιτάχτηκα στον καθρέφτη έβαλα τα γέλια και βγήκα στο σαλόνι να με δει ο Μιχάλης και ο αδερφός μου με την κοπέλα του οι οποίοι επίσης ξεκαρδίστηκαν και άρχισαν να με τραβούν φωτογραφίες.

Ευελπιστώ με το που θα γεννήσω και θα πέσει η κοιλιά να μπορέσω να την φορέσω αλλά και έτσι να μη γίνει δεν θα πάνε χαμένες,θα τις έχω για αργότερα!

Τα λόγια είναι περιττά(χα!χα!)

φιλικά,Χρυσαυγή